Camel definiuję jako muzykę pozbawioną „przesadnej wirtuozerii”. Warto jednak coś wspomnieć o niewątpliwym liderze grupy, wspaniałym gitarzyście Andy'm Latimer'u. Jego styl gry na gitarze przypomina trochę "floyd'owego" Davida Gilmoura (choć nie wiem, który lepszy, choć osobiście wolę Latimer'a), zaś muzyka prezentowana przez Camela podobna jest właśnie do Pink Floyd, z dwóch ostatnich płyt. Ale Latimer nie tylko potrafi grać na gitarze - jest świetnym multiinstrumentalistą, wspaniale dobierającym sobie muzyków sesyjnych (np. Mel Collins - wyśmienity saksofonista, który grał m.in. w King Crimson), i dzięki temu nagrywa świetne albumy koncepcyjne. Pozostali muzycy, rzecz jasna, znakomicie opanowali grę na instrumentach, niemniej jednak cenię ich za coś innego. Właśnie za klimat, emocje i uczucia, jakich dostarcza ich muzyka. To też jest jedna z idei rocka progresywnego.
Zaczęli dość późno (debiut – 1973 rok). Niewątpliwie mieli możliwość wykorzystania, a przynajmniej zapoznania się z pomysłami zrodzonymi przez istniejący już kilka lat rock progresywny. Udało im się jednak zaprezentować – w gąszczu wielu ukształtowanych już stylów prezentowanych przez inne zespoły progresywne – swój własny pomysł na granie.
Z drugiej strony późny debiut zapewne miał wpływ na względnie nieduży sukces komercyjny zespołu w latach 70–tych. Na zajętym już wcześniej przez szereg innych zespołów progresywnych rynku miejsca dla Wielbłąda już dużo nie było... Warto też podkreślić, iż powolny zmierzch komercyjny prog rocka po roku 1975 spowodował, iż pnący się w górę zespół nie zdążył na sukces... Problemem dla wielu potencjalnych fanów były też wokale Camel.
To jest na szczęście już tylko historia, a liczy się indywidualny odbiór muzyki. A tu rzeczywiście w latach 70–tych było moim zdaniem znakomicie. Nie każdy zespół może pochwalić się faktem nagrania bardzo udanych pierwszych czterech albumów. Niekiedy zespoły powoli kształtują swój styl; Camelowi udało się to już na debiucie.
Tyle tytułem wstępu. Wszak dyskusja dopiero się zacznie...
